Fluimekes......

Fluimekes.......

ooit, in een heel ver verleden, nog voordat ik begon aan de opleiding tot verpleegkundige, was er een ding wat mij beangstigde.....

En wel dit : hoestende mensen. Hoestende mensen die dan hun rochel uitspuugden. Zomaar, pats boem, op de grond.

Rillingen liepen over mijn rug als ik getuige was van een dergelijk voorval.

Toch weerhield de confrontatie met allerlei lichaamssappen mij er niet van om toch verpleegkundige te worden. Pies,poep,pus,braaksel..... Allemaal prima. Maarrrrrrrr. Een ding was niet okee. Sputum......

Oftwel : rochels, slijm, zo taai dat je er een foto mee in een fotoboek kan plakken.

En arme ik, ik moest stage lopen in een psychiatrisch ziekenhuis, op de afdeling met uitbehandelde psychiatrisch patienten. En men zegt dat het een vooroordeel is dat er veel gerookt word binnen de psychiatrie, maar ik kan beamen dat het gewoon de waarheid is.

Tenminste, wel op de afdeling waar ik werkte.......

Sja, en wat gebeurt er met menselijke longen als die per dag zo'n plusminus 2 pakjes sigaretten of talloze sjekkies te verwerken krijgen???!!!!?????

Juistement. Er vormt zich veel Sputum.

En er zijn mensen op deze wereld die het heel onbaatzuchtig inslikken, dat Sputum, maar je hebt dus ook mensen ( en vooral op die ene afdeling) die hun rochel lukraak in de ruimte lanceren, en zich niet druk maken om waar het groene monster terechtkomt.....

Oftwel, ik heb daar wel 100 keer kokhalzend staan kijken naar dat Sputum.......( het woord alleen al).

Maargoed, de jaren gingen voorbij, en tijdens ziekenhuisstages begon ik al iets milder tegenover Sputum te staan. Je kon er namelijk kweken van maken, en zo zien welke verwekkers van longontstekingen en ander euvel erin zaten, zodat de juiste antibiotica ( of andere middelen en maatregelen) gegeven kon worden. Bovendien werd de patienten verzocht om hun Sputum netjes in een potje te deponeren ( of in een zakdoek), in plaats van per ongeluk ergens tegen de po-stoel van de kamergenoot ( of tegen het bedgordijn.... je wil niet weten wat voor menselijk DNA zich daarop bevindt.......gruweldegruwel). Het volstond dan om als verpleegkundige eens per dag te informeren naar de toestand van het Sputum, en met ene beetje geluk hoefde ik niet eens in het Sputumpotje ( jaja, dat bestaat echt!!!!) te kijken. Met een beetje pech moest ik een Sputumkweek naar het lab brengen.

Mijn angst voor rochelende en reutelende mensen nam af. Gelukkig.

Niet dat ik nooit eens verkouden was, of last had van slijm. Maar dat was anders.

Mijn gezondheid verslechterde, en ik werd vaker verkouden. Kreeg meer last van Sputum, en toen begonnen de Longontstekingen, waarvan ik er inmiddels al zo'n slordige 14 heb gehad. Telkens ook nog bilateraal. Oftwel, een dubbele longontsteking. Sja, en onze lieve longen hebben geweldige afweermechanismen, onder andere het vormen van slijm, en juist ook door de bacterietjes en beestjes wordt het slijm weer gevormd ( en okee, viezig.....).

Oftwel, ik begon zelf echte rochels op te hoesten. Ja, krengen waar je wel U tegen mocht zeggen, sputum met hoofdletter S.

Ik wende al snel aan mijn volle longen, en het ophoesten, maar een beetje afkeer en schaamte bleef toch nog aanwezig. Maar, over het algemeen was ik al milder gestemd wat betreft mijn mening en gruwel ten aanzien van sputum.

Pas toen ik in het ziekenhuis in Tienen ( belgie) terecht kwam, en de meest lieve Longarts aller tijden ontmoette, heb ik vrede gesloten met mijn sputum.

Het kwam door haar. Ze sprak over sputum alsof het een kostbaar goedje was.

En ik kreeg een lachstuip toen ze voor het eerst tijdens de artsenvisite een conversatie voerde met mijn sputum. Oftwel 'Fluimekes'zoals ze het liefkozend noemde. Alsof het schattige, groene, aaibare wezentjes waren.......

Ook de kinesisten spraken over Fluimpjes en Fluimekes......welja.

Nou, nu ben ik wel over de ergste schaamte heen, maar vind het nog redelijk genant als verpleegkundigen, ( of artsen, met name als ze ook nog McDreamy lijken) mij vragen naar mijn sputum, of het bekijken...... En ophoesten is iets wat ik inmiddels waardeer. Nu zou ik zeggen: een duimeke voor elk fluimeke. ( Ik ben braaf en keurig wat betreft het lozen van mijn Sputum, dat is iets wat uiterst discreet en nauwelijk merkbaar gebeurd)

Lang leve fluimucil & co ,lang leve vernevelen met Mucoclear.

Lang leven 'bronchiaal toilet ' ( dat klinkt al helemaal alsof het een luxe spa-behandeling is ofzo, een vip-behandeling voor mensen met trachea-canules of beademing),

Lang leve flutters en Pep-maskers....

Lang leve meer lucht !!!!!