Grenzen en bij mezelf blijven (videoblogje)

mijn aandachts en werkpuntjes uitgelegd aan de hand van twee citaten die momenteel favoriet zijn.

Enjoy!
Licht, lucht en liefde,
Sophie

Fotoblog van weekend 22 t/m 24 juli

Bij deze wat foto's om te laten zien hoe geweldig fijn mijn weekend is geweest!!!!

al creatief de vrijdagochtend begonnen.............

gevolgd door:

een ritmisch-intuitieve massage van Birgitta Panhans........

....

daarna

heb ik op/tegen bolsters aan gelegen, in de YogaStudio Den Bosch, voor een workshop van mijn grote idool Spring Groove. De workshop heette 'Sing yourself Alive.'........

............... de zaal voordat de mensen kwamen.............................


en tijdens het kirtan-concert "Spring Alive' Zo:

zaterdagavondavond heb ik gekookt voor logeetje Selina en mezelf:

met dit als resultaat:

( korma-saus met aubergine&courgette, pittige quornblokjes en quinoa/rijst/linzen/granen-mix)

als digestiefje hebben Selina en ik gewandeld op :

( het bossche broek).

Zondag gingen we naar het Jeroen Bosch Art Center, met uitzicht op de:

( sint Janscathedraal)
en na het museum was het of course tijd voor een cappu bij Bagels&Beans:

ennnnnn, een plak vijgencake natuurlijk

selina en ik:

nadat ik haar had uitgezwaaid na een geslaagd weekend, zijn Morrie en ik op de Leesstoel gekropen

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzeer fijn weekendje was het.

veel licht, lucht en liefde,

Sophie

Hoe benauwdheid voelt ( in mijn geval)

Hoe het voelt om benauwd te zijn ( en daarnaast longontsteking te hebben).

Vaak dan vragen mensen zich af hoe dat nou voelt, ECHT benauwd.

De meeste gezonde normale mensen hebben nooit echt veel last met ademen en niet vaak klachten van benauwdheid. Misschien wel als ze flink aan het sporten zijn, en hijgen of even buiten adem zijn. Of als ze verkouden of grieperig zijn, hun heus dichtzit, en zich wat slijm in hun longen bevindt. En van mensen die roken, zou ik me kunnen voorstellen dat die benauwdheid een tikkeltje erger is ( als ze nog niet ouder zijn dan 50 en niet meer dan een pakje per dag rookten, schat ik zo).

Een vriendin van me vergeleek het met 'fietsen/rennen tegelijkertijd praten en daarnaast ook nog eens een appel eten'. Sja, dat klinkt ook wel als benauwd zijn.

Het benauwd zijn van astmapatienten wordt vaak omschreven als 'moeten inademen en uitademen'door een rietje. En dat klopt ook. Dat is wel degelijk het gevoel wat ik krijg tijdens een astma-aanval. Daarbij hoor je het dan ook nog piepen en fluiten, wat best angtaanjagend kan zijn.

Het voelt zo : je krijgt de lucht heel moeilijk in je longen, en dankzij je spastische longen krijg je de lucht er ook weer supermoeilijk uit. Niet fijn dus.

De benauwdheid van COPD-patienten is ook weer wat anders. Bij hen zijn de longblaasjes ( die zorgen voor de uitwisseling van zuurstof naar het bloed en afvalstoffen, dus co2 om uit te ademen) uitgelubberd en niet meer elastisch. Dus die benauwdheid is te wijten aan een continu heel erg laag zuurstofgehalte in het bloed. Ze hebben ( tot hoever ik weer, ik heb ook copd, maar anders) dus geen last van extreem piepen of pijn, wel last van reutelen en rochelen. Ze hebben ook moeite hun lucht kwijt te krijgen, door de slapte van de longen. ( slapte dus, en niet spasme. Heel iets anders dus)

Het benauwd zijn door een longontsteking ( of een dubbele longontsteking) is weer anders. Voor mij is dat een constante benauwdheid, het gevoel alsof er in mijn longen watten zitten, waar de lucht niet kan komen, niet doorheen kan. Daarbij doen zowel in-en-uitademing heel veel pijn ( wat in mijn geval ook versterkt word doordat mijn longvliezen, de pleura, geirriteerd is en prikkeling geeft. Dit voelt bij bij alsof je van dat bolletjesplastic voelt knappen onder je vingers, maar dan dus rondom je longen, het meest onderaan, en aan de achterkant), en je voelt taai slijm brommen en reutelen, je hebt wel hoestprikkels, maar vanwege de scherpe pijn tijdens het hoesten probeer je die te onderdrukken.

Doordat je longen zijn ontstoken, is er geen uitwisseling van zuurstof tussen de longen en het bloed op sommige plaatsen, dat geeft dus die continue benauwdheid. Bij inspanning, wanneer je dus meer zuurstof verbruikt dan in rust, is de benauwdheid nog erger. Dan komt er bij mij een misselijk gevoel en hoofdpijn aan te pas.

Als ik een hele ernstige longontsteking of benauwdheidsaanval ( of ineengeklapte long/delen van de long, atelectase heet dat) heb, dan is ademen het enige waarop ik me kan focussen. De benauwdheid is dan zo overweldigend, en het zuurstoftekort in mijn bloed zo groot, dat ik in een 'overleef-modus' terecht kom. Ik kan dan alleen kaarsrecht zitten, licht voorovergebogen, soms met mijn handen op mijn hoofd, en zwoegen voor elke teug ademen. Mijn borstkas gaat dan indrukwekkend hard op en neer. En dit, dit zwoegen, dat hou je best een tijdje vol, maar dan raakt je lichaam uitgeput, je bloed raakt uit balans doordat er te weinig zuurstof en teveel co2 in je bloed ( dat wat je normaal uitademt). Dan gaan de artsen regelmatig in je slagader bloedprikken. Om te kijken of je niet naar de intensive care of aan de beademing moet.

Ik heb het allemaal meerdere keren meegemaakt. En om eerlijk te zijn, beademd worden is geen pretje, maar gewoon even je kunnen focussen op iets anders dan dat ademen, wat voor de meeste normale mensen gewoon gaat zonder bij na te denken, is zo heerlijk. Geademd worden in plaats van happen naar ademen......

Dit stukje heb ik geschreven naar mijn eigen inzicht en kennis en gevoelens, dus vergeef het me als het medisch gezien niet helemaal goed uitgelegd of correct is.

Liefs,

Sophie

Fluimekes......

Fluimekes.......

ooit, in een heel ver verleden, nog voordat ik begon aan de opleiding tot verpleegkundige, was er een ding wat mij beangstigde.....

En wel dit : hoestende mensen. Hoestende mensen die dan hun rochel uitspuugden. Zomaar, pats boem, op de grond.

Rillingen liepen over mijn rug als ik getuige was van een dergelijk voorval.

Toch weerhield de confrontatie met allerlei lichaamssappen mij er niet van om toch verpleegkundige te worden. Pies,poep,pus,braaksel..... Allemaal prima. Maarrrrrrrr. Een ding was niet okee. Sputum......

Oftwel : rochels, slijm, zo taai dat je er een foto mee in een fotoboek kan plakken.

En arme ik, ik moest stage lopen in een psychiatrisch ziekenhuis, op de afdeling met uitbehandelde psychiatrisch patienten. En men zegt dat het een vooroordeel is dat er veel gerookt word binnen de psychiatrie, maar ik kan beamen dat het gewoon de waarheid is.

Tenminste, wel op de afdeling waar ik werkte.......

Sja, en wat gebeurt er met menselijke longen als die per dag zo'n plusminus 2 pakjes sigaretten of talloze sjekkies te verwerken krijgen???!!!!?????

Juistement. Er vormt zich veel Sputum.

En er zijn mensen op deze wereld die het heel onbaatzuchtig inslikken, dat Sputum, maar je hebt dus ook mensen ( en vooral op die ene afdeling) die hun rochel lukraak in de ruimte lanceren, en zich niet druk maken om waar het groene monster terechtkomt.....

Oftwel, ik heb daar wel 100 keer kokhalzend staan kijken naar dat Sputum.......( het woord alleen al).

Maargoed, de jaren gingen voorbij, en tijdens ziekenhuisstages begon ik al iets milder tegenover Sputum te staan. Je kon er namelijk kweken van maken, en zo zien welke verwekkers van longontstekingen en ander euvel erin zaten, zodat de juiste antibiotica ( of andere middelen en maatregelen) gegeven kon worden. Bovendien werd de patienten verzocht om hun Sputum netjes in een potje te deponeren ( of in een zakdoek), in plaats van per ongeluk ergens tegen de po-stoel van de kamergenoot ( of tegen het bedgordijn.... je wil niet weten wat voor menselijk DNA zich daarop bevindt.......gruweldegruwel). Het volstond dan om als verpleegkundige eens per dag te informeren naar de toestand van het Sputum, en met ene beetje geluk hoefde ik niet eens in het Sputumpotje ( jaja, dat bestaat echt!!!!) te kijken. Met een beetje pech moest ik een Sputumkweek naar het lab brengen.

Mijn angst voor rochelende en reutelende mensen nam af. Gelukkig.

Niet dat ik nooit eens verkouden was, of last had van slijm. Maar dat was anders.

Mijn gezondheid verslechterde, en ik werd vaker verkouden. Kreeg meer last van Sputum, en toen begonnen de Longontstekingen, waarvan ik er inmiddels al zo'n slordige 14 heb gehad. Telkens ook nog bilateraal. Oftwel, een dubbele longontsteking. Sja, en onze lieve longen hebben geweldige afweermechanismen, onder andere het vormen van slijm, en juist ook door de bacterietjes en beestjes wordt het slijm weer gevormd ( en okee, viezig.....).

Oftwel, ik begon zelf echte rochels op te hoesten. Ja, krengen waar je wel U tegen mocht zeggen, sputum met hoofdletter S.

Ik wende al snel aan mijn volle longen, en het ophoesten, maar een beetje afkeer en schaamte bleef toch nog aanwezig. Maar, over het algemeen was ik al milder gestemd wat betreft mijn mening en gruwel ten aanzien van sputum.

Pas toen ik in het ziekenhuis in Tienen ( belgie) terecht kwam, en de meest lieve Longarts aller tijden ontmoette, heb ik vrede gesloten met mijn sputum.

Het kwam door haar. Ze sprak over sputum alsof het een kostbaar goedje was.

En ik kreeg een lachstuip toen ze voor het eerst tijdens de artsenvisite een conversatie voerde met mijn sputum. Oftwel 'Fluimekes'zoals ze het liefkozend noemde. Alsof het schattige, groene, aaibare wezentjes waren.......

Ook de kinesisten spraken over Fluimpjes en Fluimekes......welja.

Nou, nu ben ik wel over de ergste schaamte heen, maar vind het nog redelijk genant als verpleegkundigen, ( of artsen, met name als ze ook nog McDreamy lijken) mij vragen naar mijn sputum, of het bekijken...... En ophoesten is iets wat ik inmiddels waardeer. Nu zou ik zeggen: een duimeke voor elk fluimeke. ( Ik ben braaf en keurig wat betreft het lozen van mijn Sputum, dat is iets wat uiterst discreet en nauwelijk merkbaar gebeurd)

Lang leve fluimucil & co ,lang leve vernevelen met Mucoclear.

Lang leven 'bronchiaal toilet ' ( dat klinkt al helemaal alsof het een luxe spa-behandeling is ofzo, een vip-behandeling voor mensen met trachea-canules of beademing),

Lang leve flutters en Pep-maskers....

Lang leve meer lucht !!!!!

atelier sophie ( made with love)

:-)
Me nog even lekker uitleven.
X

Published with Blogger-droid v2.0.6

coffee is a state of happines :-)

..... Mijn genietmoment. Mede mogelijk gemaakt door Francis van Illy, en opgeschuimde alpro-sojamelk.

Published with Blogger-droid v2.0.6

Oma en haar overgang naar een leven hierna.

............. en na een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel fijne dag, komt er nu even een dipje.
Mijn moeder belde me zonet op met het bericht dat mijn lieve Oma op sterven ligt.
Ze had al Alzheimer en Borstkanker ( terminaal), en ze heeft tot nu toe thuis kunnen wonen, zoals ze dat zelf graag wilde.
Maar nu heeft ze een infectie, is hierdoor in de war, en wil nu ook graag dood gaan. Het is allemaal genoeg geweest voor haar.
En ik ben blij dat ze dus eigenlijk nog een 'waardig einde' krijgt. Ik hoop dat mijn lieve dappere oma een mooie en snelle overgang maakt.

'als leven tot lijden word komt de dood als een verlossing'.

naar maar waar.

Liefs,
Sophie

Mijn paleisje ( oftwel, het studiootje waar ik heel happy woon)

euhm, het filmen was een spontane actie , dus ik heb niet opgeruimd. Deze video schetst dus de realiteit van de georganiseerde chaos ( ;-)) waar ik woon.
(En sorry voor de hoestbui-zonder-netjes-een-hand-voor-mijn-mond..... gelukkig kunnen nare beesjes niet via het beeldschermpje overgedragen worden, normaalgezien hoest ik heel beleefd! Kuch.)
Dusja, hier woon ik!
xxx

Gedicht benauwd

Gisteravond geschreven, toen ik weer eens flink benauwd was.
xxx
Sophie

happy again!

Hoe maak je mij gelukkig :
Men neme,
1) illy koffie,met opgeklopte sojamelk,beter gezegd dus cappuccino ;
2) leesvoer, liefste een goed boek ( of 5, want ik lees er meestal n paar tegelijk,en dan switch ik, want ik hou van afwisseling);
3) post! Liefst van postcrossing;
4) postpakketjes :-) , en vandaag ontving ik een crea-thea-reanimatie-koffer, inclusief veel kleur en fleur.
5) lezen in de brief van de huisbaas dat Morrie sowieso pas uiterlijk 15 juli wegmoet ( dwz, áls ze wegmoet, ik ga namelijk een gesprek met mijn huisbaas aan,om alsnog toestemming voor de poes te vragen)

Dus,voor nu ben ik weer in mijn nopjes. Vasthouden zo.
Veel licht,lucht en liefde,
Sophie

Published with Blogger-droid v2.0.6

vloeibare zuurstof

Meneer van Westfalen kwam het brengen. Dé zuurstof, vloeibare zuurstof, waarvan ik dacht dat ik gerustgesteld en happy zou zijn als ik het had. Want dan kan ik lekker 'mobiel' zijn. Wat ook gaat gebeuren.
Maar nu even niet. Nu even verdriet. Het is zo echt aan het worden allemaal. Ik moet nog wennen,verkennen en erkennen. Aan met name grenzen.
Maargoed, nu is nu, en 'later' is het pas straks. Positief blijven.
Nu mag ik van mezelf wel n bakkie troost.

Liefs,
Sophie

Published with Blogger-droid v2.0.6

Intro dapper ding blog

speaks for itself....
;-)

Mengelmoesjes-update

:-)
Sja.... lallalaaaallalaaallalaaa
'Ik ben zonet al vroeg ontwaakt,
omdat mijn kat een haarbal naast mijn kussen uit had gebraakt
dus ging ik erop uit, op dit vroege uur
want inmiddels rook het wel heel erg zuur
op een nuchtere maag is niks zo rot's
als een plasje kattenkots...'  

( hhmmmmzzzz, misschien moet ik toch echt ooit een smartlap gaan schrijven)

oftwel, toen de kerklok van de antoniuskerk ( waar k tegenover woon) klokslag halfzes sloeg, ben ik opgestaan. Kon ook wel, want gisteren lag ik schandalig vroeg ( 22uur), koortsig en moe in bed.

Gister een fijne, best drukke dag gehad.
Zo ben ik al gewend aan het idee van de thuiszorg, en ik heb me flink in de watten laten leggen, met een haren-was-beurt (en hoofdhuidmassage), mijn rug laten scrubben, en gepoedeld.
Weetje, in het ziekenhuis vond ik het nog verschrikkelijk, maar op een gegeven moment besef je dat je je eraan moet overgeven, wil je nog wat energie overhebben voor leukere dingen dan een uitputtend doucheritueel........

Ook advies van mijn huisdoc gevraagd ivm al dagen verhoging en een onpluizig gevoel in mijn longskes en toename van slijm. Heb nu kuurtje avelox erbij, die werkt altijd wel bij mij.
Apotheek was weer een drama, had ik medicatie besteld, s ochtends om half 9, is het er in de middag om 16uur nog niet...... commentaar van apotheek-mevrouw:' ja maar je slikt ook zoveel...'  ja...dusss??? Later op de avond kwam de apotheek-mevrouw de medicatie brengen, komt ze binnen, is haar droge commentaar : ' ja sorry, ik stink, ik heb net een sigaret gerookt'..... nou en bedankt. Ze rook me toch naar zware shag.... jakkiebahverdikkeme..... zelfs de kat schoot verontwaardigd van de stank onder de bank.......

's - middags kwam mijn lieve vriendinnetjes-buurvrouw, waarmee ik thee heb gedronken, en we even erop uit gingen, in de eerste plaats omdat ik dacht dat er op het postkantoor een paketje voor me klaar lag.... misPOES.....
Een aangetekende brief van mijn huisbaas, met een schriftelijke waarschuwing, omdat morrie de poes eigenlijk niet is toegestaan hier... Hij wil dat ik haar wegdoe, en dat wil ik dus weer niet....
Dat wordt dus nog even spannend..... Ik hou jullie op de hoogte van Missie Hou Morrie Hier.
Arme buuf was na een uurtje stadten helemaal kreupel, door de lage kinderrolstoel, en aangezien ik weer wat gloeierig werd gingen we terug, geheel voldaan. ( ik krijg trouwens een verwijzing voor een ergotherapeut, om een fatsoenlijke rolstoel aan te vragen)

Na even te hebben geslapen ( ik kan me niet herinneren dat ik vroeger ooit gewoon sliep overdag...) ben ik lekker bezig geweest met schrijven aan een van mijn 4 penvriendinnen ( ze wonen respectievelijk in Engeland, Nieuw-Zeeland, Amerika, en Australie), en kaartjes voor postcrossing.

En om stipt 18.30 kwam vriendin Kundalini-queen ( kundalini is een yogasoort, en zij is kundaliniyogalerares), om eerst samen te genieten van quinoa-tuingroentensoep, met een salade van ruccola/veldsla-mix, met komkommer,pittenmix, en cherrytomaatjes/avocado met honing-mosterd-thijm-dressing, en broodjes. Ik zeg : MJUM. Het heeft mij uiterst goed gesmaakt, en samen eten en kletsen is gewoon veel gezelliger dan saai in mijn uppie.
Het hoofdstuk 'ziekenhuis' leek me een eeuw geleden :-)
Na het eten kreeg ik een yogatherapie behandeling. Ik geloof hierin, ik geloof in yoga, acupunctuur, etc, maarrrrrrrrrrrrrr wel in combinatie met reguliere geneeskunde.
Dus tijdens die behandeling werden mijn 'niermeridiaan' en de '3voudige verbrander' onder handen genomen.
En wat er dan nou precies gebeurd kan ik niet verklaren of uitleggen, maar ik werd in elk geval superontspannen, en mijn ademhaling werd echt rustiger. Ik viel zelfs gewoon bijna in slaap.
Dus, lots of thanks to kundaliniqueen-vriendin.

Hierna was ik opperdepopdoodmoe.

Maar het was fijn. Superfijn. Ik teken voor nog meer van deze daagjes.
( al helemaal als de Avelox-kuur gaat werken :-)).


Vandaag op de planning:
- thuiszorg komt straks weer
- een van de twee 'helpende handen' ( hier ga ik verder niet op in, maar ze helpen mij met vanalles en nog wat) Anita komt, en we gaan proberen bij de gemeente bij het wmo-loket iemand te regelen die zo nu en dan hier even komt poetsen ( niet dat er veel te poetsen valt op 36 vierkante meter....), en mijn paspoort opnieuw aan te vragen.( deze krijgt een niet-prednison-pasfoto, de vorige had een wel-dikkop-foto).
- westfalen-gassen komt om een vloeibare-zuurstof vat te plaatsen. Hip hip hurray. Want dat betekent als het goed is, meer gebruiksgemak en meer bewegingsvrijheid voor mij :-)
- brief schrijven aan mijn huisbaas om te smeken toch de Poes te tolereren........
- aan het eind van de middag komt MeneerJan. Hij is blind, en ik ben zijn wandelmaatje ( althans, voorheen.... nu maar eens kijken wat het gaat worden.... lijkt nu echt op 'de lamme helpt de blinde')

Euhm, en ik geloof dat ik dan moe ben. Best wel.

Nou, fijne dinsdag iedereen :-)
Toedels.....
licht,lucht en liefde,
Sophie

genoeg te doen!

Woei! Lekker schrijven en lezen :-)

Published with Blogger-droid v2.0.6

Ademloos,Levenloos

Ademloos,levenloos

zo zonder lucht, is zonder kracht

ik voel me zo leeg, ik heb geen macht

reutelen,pijn,koorts en die hoest

benauwd, moe,verdrietig,woest.

Als onstuimige schuimkoppen,vloed

hoge golven en noodweer op zee.....

hopelijk keert het tij

en nemen de golven de ellende mee

maar ik blijf waar ik ben, krampachtig,standvastig

als een vuurtoren, eb in zicht

meer lucht, rust en adem voor het leven

bied ik ziekte en negativiteit

meer tegenwicht.

Met meer zuurstof en een hoger gewicht !

( geschreven tijdens mijn eerste ziekenhuisopname voor mijn longen, terwijl ik eigenlijk destijds opgenomen zat in een eetstoorniskliniek waar ik behandeling volgde vanwege anorexia. Mijn gewicht was toen echt belachelijk laag, en het was nog een groot gevecht in mijn hoofd. Nu gaat het supergoed op dat gebied.)

Time flies when you're having FUN

:-)
Man wat een TOPDAG. Genieten puur.
Maar zoals de titel al zegt : Time flies when you are having fun..... de zuurstoftank was na 2 uur helaas aardig leeg, en misschien maar goed ook, want ik heb helaas nog niet de energie van een duracel-batterij ( in tegendeel zelfs).
Maarrrrrr, wat hebben Marthe ( een topvriendin) en ik allemaal gedaan:

- vilt-paketjes voor Marthe samengesteld ( ik ben vastbesloten om velen met het vilt-virus te besmetten....)

- post voor POSTCROSSING op de brievenbus gedaan, dus er vliegen straks kaarten richting Polen,Taiwan,Belarus, Nederland en Nieuw-Zeeland.

- in mijn rode rolstoel heb ik Den Bosch centrum weer eens gezien. En alles was gewoon goed zoals het was : fijn weer met zon, alles zien, weer onder de mensen, in gewone kleren ipv ziek-outfit, geld uitgeven. Fijn dus.

- Naar Bagels  & Beans. Oh man wat had ik dat gemist. Alleen al de geur vervulde me met pure blijdschap en verwachting. Ik heb echt asociaal zitten genieten van mijn cappuccino ( zelf geserveerd in een kop met beschermengelen erop...... en laat ik nou net 'iets hebben'met engelen), en een dikke plak nog warme dadel/vijgen-cake. Ik zeg MJUM. :-)

- bij nederlandsch grootste supermarkt ( AH) even een grote voorraad drinken ingeslagen, en theetjes ( ik ben zowel koffieverslaafd, als theemuts)

- Bij Bruna welgeteld 4 tijdschriften gekocht, te weten de FLOW ( wieeeeeeehaaaaaaaaaaa, ook nog eens een leuk thema: " denkers & doeners "), sante&vriendin, en de Yoga. Dus.... drie keer raden wat ik straks ga doen.


sja, en toen was de tank dus opperdepop.......
Eenmaal thuis de mount everest ( lees : De Trap) getrotseerd, blauw boven aangekomen.....
en nu na een portie opiaten, extra zuurstof en een cocktail van atrovent en fluimucil ben ik dit al vernevelend aan het typen. Effe op adem komen hoor :-)
Alles doet me pijn en ik ben ongelooflijk moe, maar seriously, mijn dag kan niet meer stuk !!!!!!

Thanks Marthe-Meisje.

Veel licht,lucht en liefde,
Sophie

Genietmomenten......

.......heerlijk, en hartstikke welkom na het saaie, ellendige, ziekenhuisleventje.

Zo was het puur genieten dat toen ik terugkwam, mijn hele studiootje met vlaggetjes versierd was, en dat mijn lieve vriendinnen/yogajuffies bloemen hadden neergezet. I love colour and Flowers.....



Ook was het genieten puur, toen poeslief Morrie zich 's avonds op mijn schoot nestelde. Alsof ik niet bijna 6 weken weg was geweest, alsof ik haar niet al die tijd 'in de steek had gelaten'( woah, klinkt dramatisch ;-)). Liefde ontvangen van een dier is echt beter dan een medicijn of menig antidepressivum.


Genieten is het ook om de buurvrouw in het trappenhuis tegen te komen, en dan te begroeten : "heuj Buuf! Hoe istie? Volgende week doen we even samen een theetje."


En het is genieten dat het vanaf nu weer draait om Sophie. En niet om de controles, vitale functies en dingen die NIET goed gaan. Maar nu dus om MIJ, als persoon. Het is wennen, en weer even letterlijk en figuurlijk 'thuiskomen' bij mezelf.


Tot slot, wordt het vandaag een genietdag aangezien er allerlei waardevolle personen op bezoek komen. Ik geniet nu al :-)

Ik hoop ergens op de middag al helemaal 100% te kunnen genieten van een ECHTE ONVERVALSTE BAGELS&BEANS CAPPUCCINO.

Fijne zonnige zondag iedereen, genietse!!!!

Go with my Flow!

Welkom lieve allemaal.
mijn eerste blogje!
Omdat ik van plan ben om te leren de controle op sommige vlakken iets losser te laten, ga ik geen beloftes of voorspellingen doen omtrent deze blog.
I'll just go with the Flow!!!!

Het zal waarschijnlijk een mengelmoesje worden van vanalles en nog wat, want mijn leventje is niet bepaald saai.


Zo zit ik momenteel thuis, na mijn zoveelste ziekenhuisopname vanwege een auto-immuunziekte die op mijn longen slaat ( COP), en heb ik heftige jaren achter de rug. Bergen beklommen, en dalen gezien. In eeuwig gevecht met een eetstoornis ( anorexia), maar het echte 'vechten' is al stukken  minder, het gaat best goed eigenlijk. Verder ook nog diverse lichamelijke krakkemikkigheden zoals een lichtelijk haperend hart, norse nieren en driftige darmen, en broze botten.


Verder ben ik iemand met een brede interesse, maar momenteel ben ik in de ban van Vilten, lezen, postcrossing ( en brieven schrijven), yoga, mijn kat, grey's anatomy en creatief bezig zijn.
Ik heb gewerkt als verpleegkundige, maar vanwege mijn zwakke gezondheid werk ik momenteel zo nu en dan in een winkeltje met houten speelgoed, kinderboeken, kaarten en handwerkmateriaal.
En ik ben verzot op baby's, kinderen,jongeren, en gewoon mensen over het algemeen.


Ik verdiep me verder graag in medische dingen, psychologie, spiritualiteit/esoterie, antroposofie,en wetenschap,mindfulness,coaching etc.




Ben en erg bezige bij, en heb enorme moeite met het erkennen en herkennen van mijn grenzen.
Dit zal in mijn verdere leven een belangrijke opdracht zijn, voor mezelf zorgen en laten zorgen.
Omdat ik mezelf inmiddels een waardevol mens vind.


Dus ook leren te accepteren.
En voor nu even accepteren dat het is zoals het is, en dat mijn lichaam flink moet herstellen, en dat ik mijn doelen en voldoening misschien moet gaan zoeken in andere dingen dan voorheen.
Who knows....


So, take my hand and follow me......


veel licht,lucht en liefde,
Sophie